इह निवसति मेरुः शेखरः क्ष्माधराणा-
मिह विनिहितभाराः सागराः सप्तचान्ये ।
इदमहिपतिभोगस्तम्भविभ्राजमानं
धरणितलमिहैव स्थानमस्मद्विधानाम् ॥
iha nivasati meruh shekharah kshmadharanam
iha vinihatabharah sagarah saptachanye |
idamahipatibhogastambhavibhrajamanam
dharanitalamihaiva sthanamasmadvidhanam ||
ಭೈರಪ್ಪನವರ ಅಸ೦ಖ್ಯ ಪಾತ್ರ-ಸ೦ದರ್ಭಗಳ ವಾದಲಹರಿ-ವಿಚಾರವಲ್ಲರಿಗಳು ಅದೆಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ನ್ಯಾಯದರ್ಶನದ ವಾದ, ಜಲ್ಪ, ವಿತ೦ಡಾಗಳ೦ಥ ಚರ್ಚೆಗಳಾಗಿ ಬೆಳೆಯುವುದನ್ನು ನಾವು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಬಹುದು. ವ೦ಶವೃಕ್ಷದ ಶ್ರೀನಿವಾಸಶ್ರೋತ್ರಿಯ ಮತ್ತು ಸದಾಶಿವರಾಯರ ನಡುವಣ ಮಾತುಗಳಾಗಲಿ, ರಾಜ ಮತ್ತು ಕಾತ್ಯಾಯನಿ, ಶ್ರೋತ್ರಿಯ ಮತ್ತು ಕಾತ್ಯಾಯನಿಯರ ನಡುವೆ ಬೆಳೆಯುವ ಚರ್ಚೆಗಳಾಗಲಿ, ದಾಟುವಿನ ಸತ್ಯಭಾಮಾ, ಮೋಹನದಾಸ;ಧರ್ಮಶ್ರೀಯ ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಶ೦ಕರ,ತಬ್ಬಲಿಯು ನೀನಾದೆ ಮಗನೆ ಕಾದ೦ಬರಿಯ ವೆ೦ಕಟರಮಣ, ಹಿಲ್ಡಾ ಮು೦ತಾದವರು ಮಾಡುವ ವಾದಗಳಾಗಲಿ ವ್ಯಾಪಕರೀತಿಯ ಉದಾಹರಣೆಗಳಾಗುತ್ತವೆ.
Sanatana dharma has upheld the ideal of the 'vanasuma' – the wild flower spreading its fragrance without hankering after personal fame. However, this shunning of fame, while rewarding in one’s sadhana, can cause quite a problem when it comes to historicity.
Nearly 5,000 years ago in Kurukshetra in Northern India, the hundred sons of King Dhritarastra fought the famous Mahabharata war against the five sons of King Pandu, King Dhritarastra’s younger brother. The former group was called the Kauravas and the latter, the Pandavas. Almost all major kings from the Indian subcontinent took part in this great war that was fought for eighteen days. Although the Kaurava army was larger, the Pandava army finally won the war.
The Sanskrit Podcast hosted by Shoba Narayan and featuring Prof. B Mahadevan
The Nāṭyaśāstra is the world's oldest treatise on performing arts. It is more than 2,500 years old. This encyclopedic work on art by Bharata muni is divided into 36 chapters and contains more than 6,000 verses. The first chapter of the Nāṭyaśāstra gives a semi-historical and purāṇic account of the creation of the work. Bharata narrates it thus:
ಕಾವ್ಯ ಪ್ರಪ೦ಚದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರಗಳು ಮೂರು. ೧. ಅದರ ಆತ್ಮವೇ ಆದ ಕಾವ್ಯ ೨. ಕಾವ್ಯದ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಾದ ಕವಿ ೩. ಕಾವ್ಯಪ್ರಯೋಜಕನಾದ ಸಹೃದಯ (ಓದುಗ). ಪ್ರತಿಭಾಶಾಲಿಯಾದ ಕವಿಯಿ೦ದ ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಕಾವ್ಯವೃಕ್ಷ ಫಲನೀಡುವುದು ಸಹೃದಯನಿ೦ದಲೇ; ಸಹೃದಯನಲ್ಲಿಯೇ; ಒ೦ದು ಕಾವ್ಯಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಸಾರ್ಥಕತೆ ದೊರಕುವುದು ಸಹೃದಯನು ಅದನ್ನು ಓದಿ ಮೆಚ್ಚಿ ರಸಪರವಶನಾದಾಗ. ಹಾಗಾದರೆ, ಸಹೃದಯನೆ೦ದರೆ ಯಾರು? ಸಾಮಾನ್ಯ ಓದುಗರಿಗೂ ಸಹೃದಯನಿಗೂ ಇರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇನು? ಎ೦ಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಸಹಜವಾಗಿ ಏಳುತ್ತವೆ.
Of the many twists and turns in the Ramayana, the most troubling one is that of Rama abandoning Sita based on the public perception of her character.
An old farmer and his grandson lived on a farm. One day the grandson said, “I try to read the Bhagavad-Gita just like you but I don't understand it much. And whatever little I understand, I forget it very soon. What is the use of reading this book?”
The old farmer quietly turned from putting coal in the stove and said, “Take this coal basket down to the river and bring me back a basket of water.”
