சந்தியாவந்தனம் – சூரியனை அனுதினமும் வணங்குதல்

This article is part 14 of 15 in the series உபநயனம்

சந்தியா[1] என்றால் அந்தி நேரம் என்றாலும் காலை, மாலை என இரு வேளைகளிலும் சந்தியா வந்தனம் செய்யப் படுகின்றது.[2] சூரியனைப் போற்றும் இச்சடங்கை நாம் ‘sandhyopāsana’ என்றோ ‘sandhyāvandana’ என்றோ அல்லது வெறுமே ‘sandhyā என்றோ அழைக்கிறோம்.[3] 'சந்தியா' என்பது 'இரவு பகலை சந்திக்கும் வேளையையோ (அதிகாலை)' அல்லது 'பகல் இரவை சந்திக்கும் வேளையையோ (அந்திமாலையையோ)' குறிக்கும் சொல். முதலாவது ‘prātaḥ-sandhyā’, பின்னது ‘sāyaṃ-sandhyā.’

சந்தியா வந்தனத்தை ஒரு நாளைக்கு இரு முறை செய்வதே வழக்கம்,[4] எனினும் அதிகாலை, பிற்பகல் (madhyāhna-sandhyā)[5], அந்தி மாலை என மூன்று வேளை செய்வதற்கும் சில நூல்கள் பணிக்கின்றன. ஆத்ம ஞானம் பெற்ற த்விஜன் Gāyatrī (prātaḥ-sandhyā), Sāvitrī (madhyāhna-sandhyā), மற்றும் Sarasvatī (sāyaṃ-sandhyā)[6] ஆகிய மூன்று சந்தயா வந்தனங்களையும்[7] செய்ய வேண்டும்.

Prātaḥ-sandhyāவை சூரியன் உதிப்பதற்குமுன் தொடங்கி சூரிய வட்டை அடிவானத்தில் காண்பதற்கு முன் செய்து முடிக்க வேண்டும். Sāyaṃ-sandhyāவை சூரியாஸ்தமனத்துக்கு சற்றுமுன் தொடங்கி நட்சத்திரங்கள் தோன்றும் சமயத்தில் முடிக்க வேண்டும். சந்தியா வந்தனத்துக்கான கால அவகாசம் ஒரு முகூர்த்தம், அதாவது இரண்டு ghaṭikās-இது நாற்பத்தெட்டு நிமிடங்களுக்கு ஈடானது.

காயத்ரி மந்திர ஜபமும், புனித மந்திரங்களின் ஜபமுமே சந்தியா வந்தனத்தில் பிரதானமாக செய்யப்படுகிறது. Mārjana போன்ற பிற அம்சங்கள் இரண்டாம் பட்சமே.

உபநயனத்தன்று prātaḥ-sandhyā இல்லை. காயத்ரி மந்திரம் ஓதப்படாத வரையில் சந்தியா வந்தனமும் இல்லை என்று Jaiminī கூறுகிறார். உபநயனத்தன்று நண்பலிலேயே ஒரு மாணவன் முதல் முறையாக சந்தியா வந்தனம் செய்கிறான். அச்சமயத்தில் காயத்ரி மந்திரம் தவிர பிற வேத பாடங்களை அவன் கல்லாததால், சந்தியா வந்தனத்தின்போது காயத்ரி மந்திரத்தை மாத்திரமே அப்போது ஓதுகிறான்.

சூரியன் பயணிக்கும் பாதையை குறிக்கிற ஆதித்ய தேவனை பிரம்மசாரி தியானிப்பதே சந்தியா வந்தனத்தின் நோக்கம். தன்னுடைய தேஜஸானது சூரியனுடைய தேஜஸுக்கு ஒப்பானது என்பதை எண்ணி தியானிக்க வேண்டும்.

கிராமத்துக்கு வெளியிலோ[8], காடுபோன்ற அமைதியான இடம்[9], நதி, அல்லது புனித ஸ்தலம் போன்ற இடங்களோ சந்தியா வந்தனம் செய்யத் தகுதியான இடங்களாகும்.[10]

Prātaḥ-sandhyāவை நின்றுகொண்டு செய்ய வேண்டும்; sāyaṃ-sandhyāவை அமர்ந்திருந்து செய்ய வேண்டும்.[11] கிழக்கு நோக்கி Prātaḥ-sandhyāவை செய்ய வேண்டும்; வடமேற்கு நோக்கி sāyaṃ-sandhyāவை செய்ய வேண்டும்.[12] குளித்தபின், ஒரு தூய இடத்தில் குசப்புல்லை பரப்பி, பூணூலை எப்போதும்போல் தரித்திருந்து, மௌனமாக (சந்தியா வந்தனத்தின்போது பேசக் கூடாது) சந்தியா வந்தனத்தை அவன் செய்ய வேண்டும்.

Sandhyopāsanaத்தின்போது பிரதானமாக செய்யப்படுபவை:

1. Ācamana (நீர் அருந்துதல்)

2. Prāṇāyāma (மூச்சுப் பயிற்சி)

3. Saṅkalpa (சடங்கில் ஈடுபடுதல்)

4. Mārjana (குறிப்பிட்ட சில மந்திரங்களை உச்சரிக்கும்போது மூன்று முறை தன் மீது நீரை தளித்துக் [பிரோக்ஷணம்] கொள்ளுதல்)

5. Aghamarṣaṇa (பாவங்களை விரட்டுதல்)

6. Arghya-pradāna (நீரை சூரியனுக்குப் படைத்தல்)

7. Gāyatrī mantra japa (அமைதியாக காயத்ரி மந்திரத்தை உச்சரித்தல்)

8. Upasthāna (மித்ரனைக் குறித்து காலையிலும், வருணனைக் குறித்து மாலையிலும் மந்திரங்களை உச்சரித்தல்)

Sandhyopāsanaத்தில் காயத்ரி மந்திர ஜபத்தை மாத்திரமே சில சாத்திர நூல்கள் சேர்த்துக் கொள்கின்றன.[13] இன்னும் சில நூல்கள் அர்க்கியம் மற்றும் காயத்ரி மந்திர ஜபத்தை ஏற்றுக் கொள்கின்றன.[14] Ācamana, mārjana, upasthāna, முதலான சந்தியோபாசனத்திற்கான அனைத்து கட்டங்களைப் பற்றின விவரங்களை விஸ்தீரணமாக gṛhya-sūtraங்களில் காணலாம்.[15]

ஒவ்வொரு சடங்கின்போதும் தன்னைத்தானே சுத்தி செய்து கொள்வது Ācamana. ஒரு தூய இடத்தில் அமர்ந்து(நிற்கவோ கூன்போடவோ கூடாது), வடக்கு அல்லது கிழக்கு நோக்கி, கொதிக்காத நுரையற்ற நீரை மூன்று முறை ஆசமனத்தின்போது ஒருவர் பருக வேண்டும்.

உள்மூச்சையும் வெளிமூச்சையும் சீராக்குவதே Prāṇāyāma எனும் மூச்சுப் பயிற்சி.[16] இதன் மூன்று கட்டங்கள்-பூரகம்(மூச்சிழுத்தல்), கும்பகம்(தக்க வைத்தல்), மற்றும் ரேசகம்(மூச்செறிதல்). இவ்வாறு ஒவ்வொன்றும் பதினைந்து மாத்திரைகள் நீடிக்கும்வரை மூன்று பிராணாயாமங்களை செய்ய வேண்டும்.[17] பிராணாயாமத்தின்போது காயத்ரியின் சிரஸ்ஸையும், ஓம் என்று தொடங்குகிற அதன் மூன்று வியாஹ்ருதங்களையும்(உச்சரிப்புக்கள்), காயத்ரி மந்திரத்தையும் மனதில் ஒத்திகை பார்க்க வேண்டும்.[18]

சடங்கில் ஈடுபட சங்கல்பம் செய்து கொள்கையில் பொதுவாக சப்பணமிட்டு உட்கார வேண்டும். வலது உள்ளங்கையை இடது உள்ளங்கைமீது வைத்து, இடக்கையை பற்றி, இரு கைகளையும் வலது முட்டி மீது வைத்துக்கொண்டு இதனை செய்ய வேண்டும்.

Mārjana என்றால் 'துலக்குதல்'. இதனால் ஒருவன் தேகசுத்தி பெற்று சடங்கை மேற்கொள்ள தகுதி பெறுகிறான். செம்புச் சொம்பிலோ, udumbara மரத்திலான பாத்திரத்திலோ அல்லது மண்பானையிலோ உள்ள நீரில் குசப்புல்லை நனைத்து Mārjanaவை செய்ய வேண்டும். இச்சடங்கை செய்கையில் 'ஓம்', 'வியாஹ்ருதங்கள்', 'காயத்ரி மந்திரம்', 'குறிப்பட்ட சில வரிகளை' தொடர்ந்து மாறி மாறி உச்சரிக்க வேண்டும்.[19] Mārjanaவின்போது பற்பல வேத மந்திரங்களை உச்சரிக்கலாம் என Baudhāyana பரிந்துரைக்கிறார்.[20]

Aghamarṣaṇaவில் மாட்டின் காதுபோல வலக்கையை மடக்கி அதில் நீரூற்றி, மூக்கின் அருகில் வைத்து, நீரின்மேல் மூச்செரிந்து (தாம் செய்த பாவங்களிலிருந்து விடுபட), குறிப்பிட்ட வரிகளை உச்சரித்து[21], உடலுக்கு இடப்பக்கமாக தரையில் அந்நீரை ஊற்ற வேண்டும்.

Arghya-pradānaத்தில் கூப்பிய கரங்களில் நீர் எடுத்து, காயத்ரி மந்திரத்தை உச்சரித்து, காலையில் நின்றும் மாலையில் அமர்ந்தும் கதிரவனை பார்த்து, மூன்று முறை தெளிக்க வேண்டும். நீரில்லையெனில் தூசை ஒருவர் பயன்படுத்தலாம். ஆதித்யனே பிரம்மம் ஆதலால், உதித்து அஸ்தமனமாகும் சூரியனை (இடமிருந்து வலமாக சென்று) தியானிக்கும் ஒரு பிராம்மணன் பரமானந்த நிலையை அடைகிறான்.[22]

காயத்ரி மந்திர ஜபம் என்பது காயத்ரியை தொடர்ந்து உச்சரிப்பது.[23]

Upasthānaத்தை பொதுவாக நின்றுகொண்டு செய்வதே வழக்கம். இதில் சூரிய தேவனான மித்ரனைக் காலையிலும், ருத தேவனான வருணனை மாலையிலும் போற்றி மந்திரங்கள் உச்சரிக்கப்படுகின்றன.[24]

தொடரும்...

இக்கட்டுரை திரு ஹரி ரவிகுமாரது “Upanayana – A Gentle Introduction” என்கிற ஆங்கில கட்டுரைக்கான மொழிபெயர்ப்பு.

திரு பிரதீப் சக்ரவர்த்தி, ஷதாவதானி டாக்டர் ஆர் கணேஷ், டாக்டர் கோடி ஶ்ரீகிருஷ்ணா, திரு ஷஷி கிரன் பி என், மற்றும் திரு அர்ஜுன் பரத்வாஜ் ஆகியோருக்கு எனது மனமார்ந்த நன்றிகள்.

 

அடிக்குறிப்புகள்

[1] HDS, pp.312-18

[2] சந்தியோபாசனத்துக்கான பழைய குறிப்பு Taittirīya-āraṇyaka 2.2இல் வருகிறது – “Tāni ha vā etāni rakṣāṃsi gāyatriyābhimantrītenāmbhasā śāmyanti. Tadu ha vā ete brahmavādinaḥ pūrvābhimukhāḥ sandhyāyāṃ gāyatriyābhimantritā apa ūrdhvaṃ vikṣipanti tā etā āpo vajrībhūtvā tāni rakṣāṃsi mandehāruṇe dvīpe prakṣipanti.

[3] Yājñavalkya-smṛti 1.25க்கான Viśvarūpaரது விளக்கம் – “Sandhyeti copasthānakarmaṇo nāmadheyaṃ kālasya cānyataḥ prāptatvāt,” மேலும் அதே வரிக்கான விளக்கமாக Mitākṣara கூறுவது – “Ahorātrayoḥ sandhau yā kriyā vidhīyate sā sandhyā.” Manu-smṛti 2.101 பற்றின Medhātithiயின் விளக்கம்: “Na sarve tamaḥ kṣīṇaṃ nāpi paripūrṇaḥ prakāśa eṣā sandhyā,” மற்றும் Manu-smṛti 4.94 பற்றின விளக்கம் – “Sahacarite japādividhau sandhyāśabdo vartate.”

[4] Āśvalāyana-gṛhya-sūtra 3.7, Āpastamba-dharma-sūtra 1.11.30.8, Gautama-dharma-sūtra 2.17, Manu-smṛti 2.101, Yājñavalkya-smṛti 1.24-25 &c.

[5] நாளடைவில் மதிய வேளைக்கான சந்தியாவந்தனமும் மற்றவைப்போல பிரதானமாகிற்று; நடைமுறையில் madhyāhna-sandhyāவை காலை நேர prātaḥ-sandhyāவுடனே மக்கள் செய்கின்றனர். மதிய சந்தியா இணைப்புக்கான குறியீடு-சூரியன் கிழக்கிலிருந்து மேற்கு நோக்கி செல்வதற்கு இடையே அத்தருணம் அமைவதால், ஏறுமுகத்திலிருந்து இறங்குமுகத்துக்கான தருணமாக அது விளங்குகிறது. madhyāhna-sandhyāவில் முக்கியமான கட்டம் sūryāvalokana(சூரியனைப் பார்ப்பது)

[6] Pūrvā sandhyā tu gāyatrī sāvitrī madhyamā smṛtā. Yā bhavetpaścimā sandhyā sā vijñeyā sarasvatī. – Yoga-yājñavalkya கூறியதை Aparārka, பக்கம் 49 மேற்கோள் காட்டுகிறது

[7] Sandhyātrayaṃ tu kartavyaṃ dvijenātmavidā sadā. Ubhe sandhye ca kartavye brahmaṇaiśca gṛheṇvapi. – Atri, Aparārka, பக்கம் 49இல் சுட்டிக்காட்டுகிறார்

madhyāhna-sandhyāவை வீட்டில் செய்யக் கூடாது என Aparārka கூறுகிறது

[8] Āpastamba-dharma-sūtra 1.11.30.8, Gautama-dharma-sūtra 2.16, மற்றும் Mānava-gṛhya-sūtra 1.2.2

[9] Śāṅkhāyana-gṛhya-sūtra 2.9.1

[10] Baudhāyana-gṛhya-sūtra 2.4.1

[11] Āśvalāyana-gṛhya-sūtra 3.7.6; Śāṅkhāyana-gṛhya-sūtra 2.9.1,3; மற்றும் Manu-smṛti 2.102

[12] Āśvalāyana-gṛhya-sūtra 3.7.4 மற்றும் Śāṅkhāyana-gṛhya-sūtra 2.9.1

[13] Āśvalāyana-gṛhya-sūtra 3.7.3-6, Śāṅkhāyana-gṛhya-sūtra 2.9.1-3 &c.

[14] Mānava-gṛhya-sūtra 1.2.1-5

[15] Vāruṇībhyāṃ rātrimupatiṣṭhate. Imaṃ me varuṇa tattvāyāmīti dvābhyām. Evameva prātaḥ prāṅmukhastiṣṭhan. Maitrībhyāmaharupatiṣṭhate mitrasya carṣaṇīdhṛto mitrojanānyātayatīti dvābhyām. – Baudhāyana-dharma-sūtra 2.4.11-14. இவ்வரிகளுக்கான மூலங்கள் ஆவன: Imaṃ me varuṇa (Ṛgveda-saṃhitā 1.25.19), Tattvā yāmi (Ṛgveda-saṃhitā 1.24.11), Mitrasya carṣaṇīdhṛto (Ṛgveda-saṃhitā 3.59.6), மற்றும் Mitrojanān (Ṛgveda-saṃhitā 3.59.1). Gobhila-smṛti 2.11-12 – ‘Udu tyam’ (Ṛgveda-saṃhitā 1.50.1 மற்றும் பிற வேதங்களிலும்) மற்றும் ‘Citraṃ devānām’ (Ṛgveda-saṃhitā 1.115.1 மற்றும் பிற வேதங்களிலும்) ஆகிற இரு வரிகளை இரு சந்தியாவுக்கும் உபஸ்தானமாக வழிமொழிகிறது. தற்போது இதன் பயன்பாடு மாறுபடுகிறது, காலையில் Ṛgveda-saṃhitā 3.59 முழுவதையும், மாலையில் Ṛgveda-saṃhitā 1.25.1-10 (வருணனுக்கானது) ஆகியவற்றையும் ஓதுகிறார்கள். ஒருவரது வேத சாகையில் இடம்பெறும் மந்திரங்களையே சூரியனை வழிபடும்போது ஓத வேண்டும் என்று Smṛti-candrikā (I, p. 139) கூறுகிறது

[16] Tasminsati śvāsapraśvāsayorgativicchedaḥ prāṇāyāmaḥ. – Yoga-sūtra 2.49

[17] Gautama-dharma-sūtra 1.50

[18] Baudhāyana-dharma-sūtra 4.1.30 (Vasiṣṭha-dharma-sūtra 25.13இல் உள்ளதைப்போல) மற்றும் Yājñavalkya-smṛti 1.23

[19] Āpo hi ṣṭhā mayobhuvastā na ūrje dadhātana. Maheraṇāya cakṣase. Yo vaḥ śivatamo rasastasya bhajayateha naḥ. Uśatīrivamātaraḥ. Tasmā araṃ gamāma vo yasya kṣayāya jinvatha. Āpojanayathā ca naḥ. – Ṛgveda-saṃhitā 10.9.1-3

[20] Baudhāyana-dharma-sūtra 2.4.2

[21] Ṛtaṃ ca satyaṃ cābhīddhāt tapaso adhyajāyata. Tatorātryajāyata tataḥ samudro arṇavaḥ. Samudrādarṇavādadhi saṃvatsaro ajāyata. Ahorātrāṇividadhad viśvasya miṣato vaśī. Sūryācandramasau dhātā yathāpūrvamakalpayat. Divaṃ capṛthivīṃ cāntarikṣamatho svaḥ. – Ṛgveda-saṃhitā 10.190.1-3

[22] Udyantamastaṃ yantamādityamabhidhyāyan kurvan brāhmaṇo vidvān sakalaṃ bhadramaśnute’sāvāddityo brahmeti. – Taittirīya-āraṇyaka 2.2

[23] பொதுவாக 108 முறை ஓதப்படுகிறது; சிலர் 1008 முறைகூட ஓதுகிறார்கள். பத்து முறையாவது இதனைஓத வேண்டும். இந்தோனேஷியாவிலுள்ள பாலித்தீவில், காயத்ரி மந்திரத்தை பொது ஒலிபெருக்கிகளில் ஒரு நாளைக்கு மூன்று தடவை ஒலிக்கச் செய்கிறார்கள்(சில மதத்தவர் வழிபாட்டுக்காக கூப்பிடுவதைப்போல)

[24] பௌதாயனரை பொறுத்தவரையில் சூரிய வழிபாடு ‘Udvayam’ (Ṛgveda-saṃhitā 1.50.10), ‘Udu tyam’ (Ṛgveda-saṃhitā 1.50.1), ‘Citram’ (Ṛgveda-saṃhitā 1.115.1), ‘Tac-cakṣur’ (Ṛgveda-saṃhitā 7.66.16), ‘Ya udagāt’ (Taittirīya-āraṇyaka 4.42.5) ஆகிய வரிகளைக்கொண்டு செய்யப்படுகிறது

Author(s)

About:

Hari is an author, translator, editor, designer, and violinist with a deep interest in philosophy, education pedagogy, literature, and films. He has (co-)written/translated and (co-)edited some forty books, mostly related to Indian culture.

Translator(s)

About:

Sripriya Srinivasan is a Computer Science Engineer with a deep interest in literature, philosophy, science, and translation. She has translated two books into Tamil: Dr. A P J Abdul Kalam and Dr. Y. S. Rajan’s'Scientific Indian' (as கலாமின் இந்தியக் கனவுகள்) as well as 'The New Bhagavad-Gita' by Koti Sreekrishna and Hari Ravikumar (as பகவத்கீதை தற்காலத் தமிழில்). Tamil being her mother tongue, she hopes to contribute to its literature.

Prekshaa Publications

Among the many contributions of ancient Indians to world thought, perhaps the most insightful is the realisation that ānanda (Bliss) is the ultimate goal of human existence. Since time immemorial, India has been a land steeped in contemplation about the nature of humans and the universe. The great ṛṣis (seers) and ṛṣikās (seeresses) embarked on critical analysis of subjective experience and...

One of the two great epics of India and arguably the most popular epic in the world, the Ramayana has enchanted generations of people not just in Greater India but the world over. In less than three hundred pages The Essential Ramayana captures all the poetic subtleties and noble values of the original and offers the great epic in an eminently readable form that will appeal to the learned and...

The Bhagavad-gītā isn’t merely a treatise on ultimate liberation. It is also a treatise on good living. Even the laity, which does not have its eye on mokṣa, can immensely benefit from the Gītā. It has the power to grant an attitude of reverence in worldly life, infuse enthusiasm in the execution of duty, impart fortitude in times of adversity, and offer solace to the heart when riddled by...

Indian Perspective of Truth and Beauty in Homer’s Epics is a unique work on the comparative study of the Greek Epics Iliad and Odyssey with the Indian Epics – Rāmāyaṇa and Mahābhārata. Homer, who laid the foundations for the classical tradition of the West, occupies a stature similar to that occupied by the seer-poets Vālmīki and Vyāsa, who are synonymous with the Indian culture. The author...

Karnataka’s celebrated polymath, D V Gundappa brings together in the sixth volume of reminiscences character sketches of prominent public figures, liberals, and social workers. These remarkable personages hailing from different corners of South India are from a period that spans from the late nineteenth century to the mid-twentieth century. Written in Kannada in the 1970s, these memoirs go...

An Introduction to Hinduism based on Primary Sources

Authors: Śatāvadhānī Dr. R Ganesh, Hari Ravikumar

What is the philosophical basis for Sanātana-dharma, the ancient Indian way of life? What makes it the most inclusive and natural of all religio-philosophical systems in the world?

The Essential Sanātana-dharma serves as a handbook for anyone who wishes to grasp the...

Karnataka’s celebrated polymath, D V Gundappa brings together in the fifth volume, episodes from the lives of traditional savants responsible for upholding the Vedic culture. These memorable characters lived a life of opulence amidst poverty— theirs  was the wealth of the soul, far beyond money and gold. These vidvāns hailed from different corners of the erstwhile Mysore Kingdom and lived in...

Padma Bhushan Dr. Padma Subrahmanyam represents the quintessence of Sage Bharata’s art and Bhārata, the country that gave birth to the peerless seer of the Nāṭya-veda. Padma’s erudition in various streams of Indic knowledge, mastery over many classical arts, deep understanding of the nuances of Indian culture, creative genius, and sublime vision bolstered by the vedāntic and nationalistic...

Bhārata has been a land of plenty in many ways. We have had a timeless tradition of the twofold principle of Brāhma (spirit of wisdom) and Kṣāttra (spirit of valour) nourishing and protecting this sacred land. The Hindu civilisation, rooted in Sanātana-dharma, has constantly been enriched by brāhma and safeguarded by kṣāttra.
The renowned Sanskrit poet and scholar, Śatāvadhānī Dr. R...

ಛಂದೋವಿವೇಕವು ವರ್ಣವೃತ್ತ, ಮಾತ್ರಾಜಾತಿ ಮತ್ತು ಕರ್ಷಣಜಾತಿ ಎಂದು ವಿಭಕ್ತವಾದ ಎಲ್ಲ ಬಗೆಯ ಛಂದಸ್ಸುಗಳನ್ನೂ ವಿವೇಚಿಸುವ ಪ್ರಬಂಧಗಳ ಸಂಕಲನ. ಲೇಖಕರ ದೀರ್ಘಕಾಲಿಕ ಆಲೋಚನೆಯ ಸಾರವನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ ಈ ಹೊತ್ತಗೆ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿ ಛಂದಸ್ಸಿನ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಲಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ. ತೌಲನಿಕ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಮತ್ತು ಅಂತಃಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಅಧ್ಯಯನಗಳ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಬರುವ ಬರೆಹಗಳೂ ಇಲ್ಲಿವೆ. ಶಾಸ್ತ್ರಕಾರನಿಗಲ್ಲದೆ ಸಿದ್ಧಹಸ್ತನಾದ ಕವಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸ್ಫುರಿಸಬಲ್ಲ ಎಷ್ಟೋ ಹೊಳಹುಗಳು ಕೃತಿಯ ಮೌಲಿಕತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿವೆ. ಈ...

Karnataka’s celebrated polymath, D V Gundappa brings together in the fourth volume, some character sketches of the Dewans of Mysore preceded by an account of the political framework of the State before Independence and followed by a review of the political conditions of the State after 1940. These remarkable leaders of Mysore lived in a period that spans from the mid-nineteenth century to the...

Bharatiya Kavya-mimamseya Hinnele is a monograph on Indian Aesthetics by Mahamahopadhyaya N. Ranganatha Sharma. The book discusses the history and significance of concepts pivotal to Indian literary theory. It is equally useful to the learned and the laity.

Sahitya-samhite is a collection of literary essays in Kannada. The book discusses aestheticians such as Ananda-vardhana and Rajashekhara; Sanskrit scholars such as Mena Ramakrishna Bhat, Sridhar Bhaskar Varnekar and K S Arjunwadkar; and Kannada litterateurs such as DVG, S L Bhyrappa and S R Ramaswamy. It has a foreword by Shatavadhani Dr. R Ganesh.

The Mahābhārata is the greatest epic in the world both in magnitude and profundity. A veritable cultural compendium of Bhārata-varṣa, it is a product of the creative genius of Maharṣi Kṛṣṇa-dvaipāyana Vyāsa. The epic captures the experiential wisdom of our civilization and all subsequent literary, artistic, and philosophical creations are indebted to it. To read the Mahābhārata is to...

Shiva Rama Krishna

சிவன். ராமன். கிருஷ்ணன்.
இந்திய பாரம்பரியத்தின் முப்பெரும் கதாநாயகர்கள்.
உயர் இந்தியாவில் தலைமுறைகள் பல கடந்தும் கடவுளர்களாக போற்றப்பட்டு வழிகாட்டிகளாக விளங்குபவர்கள்.
மனித ஒற்றுமை நூற்றாண்டுகால பரிணாம வளர்ச்சியின் பரிமாணம்.
தனிநபர்களாகவும், குடும்ப உறுப்பினர்களாகவும், சமுதாய பிரஜைகளாகவும் நாம் அனைவரும் பரிமளிக்கிறோம்.
சிவன் தனிமனித அடையாளமாக அமைகிறான்....

ऋतुभिः सह कवयः सदैव सम्बद्धाः। विशिष्य संस्कृतकवयः। यथा हि ऋतवः प्रतिसंवत्सरं प्रतिनवतामावहन्ति मानवेषु तथैव ऋतुवर्णनान्यपि काव्यरसिकेषु कामपि विच्छित्तिमातन्वते। ऋतुकल्याणं हि सत्यमिदमेव हृदि कृत्वा प्रवृत्तम्। नगरजीवनस्य यान्त्रिकतां मान्त्रिकतां च ध्वनदिदं चम्पूकाव्यं गद्यपद्यमिश्रितमिति सुव्यक्तमेव। ऐदम्पूर्वतया प्रायः पुरीपरिसरप्रसृतानाम् ऋतूनां विलासोऽत्र प्रपञ्चितः। बेङ्गलूरुनामके...

The Art and Science of Avadhānam in Sanskrit is a definitive work on Sāhityāvadhānam, a form of Indian classical art based on multitasking, lateral thinking, and extempore versification. Dotted throughout with tasteful examples, it expounds in great detail on the theory and practice of this unique performing art. It is as much a handbook of performance as it is an anthology of well-turned...

This anthology is a revised edition of the author's 1978 classic. This series of essays, containing his original research in various fields, throws light on the socio-cultural landscape of Tamil Nadu spanning several centuries. These compelling episodes will appeal to scholars and laymen alike.
“When superstitious mediaevalists mislead the country about its judicial past, we have to...

The cultural history of a nation, unlike the customary mainstream history, has a larger time-frame and encompasses the timeless ethos of a society undergirding the course of events and vicissitudes. A major key to the understanding of a society’s unique character is an appreciation of the far-reaching contributions by outstanding personalities of certain periods – especially in the realms of...

Prekṣaṇīyam is an anthology of essays on Indian classical dance and theatre authored by multifaceted scholar and creative genius, Śatāvadhānī Dr. R Ganesh. As a master of śāstra, a performing artiste (of the ancient art of Avadhānam), and a cultured rasika, he brings a unique, holistic perspective to every discussion. These essays deal with the philosophy, history, aesthetics, and practice of...

Yaugandharam

इदं किञ्चिद्यामलं काव्यं द्वयोः खण्डकाव्ययोः सङ्कलनरूपम्। रामानुरागानलं हि सीतापरित्यागाल्लक्ष्मणवियोगाच्च श्रीरामेणानुभूतं हृदयसङ्क्षोभं वर्णयति । वात्सल्यगोपालकं तु कदाचिद्भानूपरागसमये घटितं यशोदाश्रीकृष्णयोर्मेलनं वर्णयति । इदम्प्रथमतया संस्कृतसाहित्ये सम्पूर्णं काव्यं...

Vanitakavitotsavah

इदं खण्डकाव्यमान्तं मालिनीछन्दसोपनिबद्धं विलसति। मेनकाविश्वामित्रयोः समागमः, तत्फलतया शकुन्तलाया जननम्, मातापितृभ्यां त्यक्तस्य शिशोः कण्वमहर्षिणा परिपालनं चेति काव्यस्यास्येतिवृत्तसङ्क्षेपः।

Vaiphalyaphalam

इदं खण्डकाव्यमान्तं मालिनीछन्दसोपनिबद्धं विलसति। मेनकाविश्वामित्रयोः समागमः, तत्फलतया शकुन्तलाया जननम्, मातापितृभ्यां त्यक्तस्य शिशोः कण्वमहर्षिणा परिपालनं चेति काव्यस्यास्येतिवृत्तसङ्क्षेपः।

Nipunapraghunakam

इयं रचना दशसु रूपकेष्वन्यतमस्य भाणस्य निदर्शनतामुपैति। एकाङ्करूपकेऽस्मिन् शेखरकनामा चित्रोद्यमलेखकः केनापि हेतुना वियोगम् अनुभवतोश्चित्रलेखामिलिन्दकयोः समागमं सिसाधयिषुः कथामाकाशभाषणरूपेण निर्वहति।

Bharavatarastavah

अस्मिन् स्तोत्रकाव्ये भगवन्तं शिवं कविरभिष्टौति। वसन्ततिलकयोपनिबद्धस्य काव्यस्यास्य कविकृतम् उल्लाघनाभिधं व्याख्यानं च वर्तते।

Karnataka’s celebrated polymath, D V Gundappa brings together in the third volume, some character sketches of great literary savants responsible for Kannada renaissance during the first half of the twentieth century. These remarkable...

Karnataka’s celebrated polymath, D V Gundappa brings together in the second volume, episodes from the lives of remarkable exponents of classical music and dance, traditional storytellers, thespians, and connoisseurs; as well as his...

Karnataka’s celebrated polymath, D V Gundappa brings together in the first volume, episodes from the lives of great writers, poets, literary aficionados, exemplars of public life, literary scholars, noble-hearted common folk, advocates...

Evolution of Mahabharata and Other Writings on the Epic is the English translation of S R Ramaswamy's 1972 Kannada classic 'Mahabharatada Belavanige' along with seven of his essays on the great epic. It tells the riveting...

Shiva-Rama-Krishna is an English adaptation of Śatāvadhāni Dr. R Ganesh's popular lecture series on the three great...

Bharatilochana

ಮಹಾಮಾಹೇಶ್ವರ ಅಭಿನವಗುಪ್ತ ಜಗತ್ತಿನ ವಿದ್ಯಾವಲಯದಲ್ಲಿ ಮರೆಯಲಾಗದ ಹೆಸರು. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಶೈವದರ್ಶನ ಮತ್ತು ಸೌಂದರ್ಯಮೀಮಾಂಸೆಗಳ ಪರಮಾಚಾರ್ಯನಾಗಿ  ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಇವನು ಜ್ಞಾನಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಪ್ರಭಾವಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾನೆ. ಭರತಮುನಿಯ ನಾಟ್ಯಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಇವನೊಬ್ಬನೇ ನಮಗಿರುವ ಆಲಂಬನ. ಇದೇ ರೀತಿ ರಸಧ್ವನಿಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು...

Vagarthavismayasvadah

“वागर्थविस्मयास्वादः” प्रमुखतया साहित्यशास्त्रतत्त्वानि विमृशति । अत्र सौन्दर्यर्यशास्त्रीयमूलतत्त्वानि यथा रस-ध्वनि-वक्रता-औचित्यादीनि सुनिपुणं परामृष्टानि प्रतिनवे चिकित्सकप्रज्ञाप्रकाशे। तदन्तर एव संस्कृतवाङ्मयस्य सामर्थ्यसमाविष्कारोऽपि विहितः। क्वचिदिव च्छन्दोमीमांसा च...

The Best of Hiriyanna

The Best of Hiriyanna is a collection of forty-eight essays by Prof. M. Hiriyanna that sheds new light on Sanskrit Literature, Indian...

Stories Behind Verses

Stories Behind Verses is a remarkable collection of over a hundred anecdotes, each of which captures a story behind the composition of a Sanskrit verse. Collected over several years from...